"TRT Farsça" ve "Türkiye'nin Renkli Hayalleri"

Uluslararası Ehl-i Beyt (a.s) Haber Ajansı – ABNA: Yaklaşık on yıl süren tartışmaların ardından Türkiye'de devlet televizyonu TRT'nin Farsça bölümünün kurulmasıyla ilgili, bu kanal, Türkiye'ye bağlı çetelerin Suriye'deki eylemleriyle eş zamanlı olarak, resmi yetkililerin ve bazı anti-Iran unsurların katılımıyla bir törenle faaliyete geçti. TRT yetkilileri, yaklaşık iki ay önce, Türkiye'de devlet radyosu ve televizyonu genel müdürü Zahid Subaşı'nın, "TRT Farsça"nın amacının İran'ı rahatsız etmek olduğunu açıkça belirten açıklamaları nedeniyle gelen eleştiriler karşısında şaşırmışlardı. Bu sefer ise TRT Farsça'nın amacının bölgesel istikrarı sağlamak ve kültürel iletişimleri güçlendirmek olduğu ifade edildi.

1/ TRT'nin gerçek amacı: Türkiye, altı yüz yıllık fetih tarihi olan bir ülke olarak, İran'ın binlerce yıllık kültürel geçmişine karşı sunacak bir içeriğe sahip değildir. Bazı Türk düşünürleri, Osmanlı'nın büyük bir edebi veya sanatsal eser bırakmadığını kabul etmektedir. Bu durum, Farsçanın Osmanlı sarayında etkili olmasının sebeplerinden biri olabilir. Dolayısıyla, eğer TRT Farsça'nın amacı kültürel ise, İran kültürüne saygı göstermesi beklenir; ancak TRT'nin ürettiği tarihi dizilerde eski İran kültürünü tahrip etme ve sahtecilik yapma çabaları, devlet televizyonunun bu amacından oldukça uzak olduğunu göstermektedir. Bu tür bir yaklaşım, İran'a karşı karalama kampanyalarıyla çelişmektedir. Örneğin, İran'ın İsrail rejimine karşı roket saldırıları sırasında bazı Türk medyası, İran ile İsrail'in İslam dünyasının kamuoyunu kandırmak için işbirliği yaptığını bildirmiştir. Ancak kısa bir süre içinde, Filistin davasına ihanet eden ve Siyonist rejimin bölgedeki suçlarına zemin hazırlayan ülkenin kim olduğu anlaşılmıştır.

2/ TRT'nin gerçek amacı: TRT'nin kurulumu, Türkiye'nin bölgesel gelişmelerde üstlendiği üçlü rol çerçevesinde değerlendirilmelidir. Bu üç rol şunlardır: Batı Asya'da NATO temsilciliği, İngiltere için projelerin taşeronluğunu yapma ve neo-Osmanlı yaklaşımını sürdürme.

A) Türkiye'nin NATO üyesi olarak Batı Asya'daki temsilciliği, 1952 yılından bu yana devam etmektedir. Bu roldeki Türkiye'nin mevcut faaliyetleri, Ankara'nın muhalefet ekseninin zayıflamasıyla ilişkilidir; zira Ankara, bu zaferi kendi bölgesindeki rolünün sonu olarak görmektedir. Bu bağlamda Türkiye, bir yıl boyunca İsrail rejimine gıda, yakıt, petrol, çelik, su, tahıl ve diğer stratejik ürünlerin gönderilmesi konusunda tam destek vermiştir. Ayrıca bu süreçte ticaret hacmi de katlanarak artmıştır. Sonuç olarak, Türkiye, Suriye ve Ukrayna'daki büyük Rus-Amerikan anlaşmasıyla uyumlu bir şekilde, NATO'nun temsilcisi olarak İsrail rejimiyle ittifak kurmuş ve uluslararası terörizm listesinde yer alan silahlı grupları göndermiştir. Bu durum, Beşar Esad rejimini devirmeyi amaçlayarak, İsrail rejimi için Suriye halkının askeri ve hayati altyapısını yok etme fırsatı yaratmıştır. Ankara'nın bu başarıdan duyduğu sevinçle birlikte, İsrail rejimi Suriye topraklarının bazı kısımlarını işgal etmiştir. Şüphesiz ki bu ikiyüzlü yaklaşım, Türkiye'deki anti-Siyonist halk tarafından kabul görmemekte olup, tarih boyunca iktidarları iddia edilen İslamcı yönetim modeli üzerinde geri dönülmez etkiler bırakacaktır.

b) NATO temsilciliğinin yanı sıra Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti), bölgede İngiltere'nin projelerinin taşeronluğunu özel olarak üstlenmektedir. İngiltere, son 23 yılda diğer Avrupa ülkelerinin aksine AK Parti ile sürdürülebilir ve artan ilişkiler kurmuştur; dolayısıyla Londra'ya yönelik eleştiriler AK Parti için bir kırmızı çizgi niteliğindedir. Sykes-Picot Antlaşması'nın üzerinden yüz yılı aşkın bir süre geçtikten sonra, İngiltere yeniden Batı Asya ülkelerinin parçalanmasına yönelik yeni projelerin mimarı olmuştur ve bunun bir kısmı Türkiye'nin Suriye ve Irak'taki rolü ile yürütülmektedir. Diğer bir kısmı ise İngiliz pan-Türkçülüğüne dayanan "Türk Dünyası" oluşturma çabaları çerçevesinde, Türkiye'nin NATO aracılığıyla İran, Rusya, Ermenistan ve Çin gibi ülkelere karşı jeopolitik değişiklikler yaratma hedefleri doğrultusunda ilerlemektedir. İngiltere açısından "Türk Dünyası" oluşturmak, İran, Rusya ve Çin'i üçlü olarak kontrol altına almak ve nihayetinde parçalamak için bir araçtır.
c) Türkiye'nin bölgede üstlendiği üçüncü rol ise neo-Osmanlı yaklaşımına dayanmaktadır; bu yaklaşımda İslamcılık ve pan-Türkçülük karışımı bir yapı bulunmaktadır. Bu yaklaşımın merkezinde AK Parti yetkililerinin 1923 Lozan Antlaşması'ndan geçiş yapma isteği ve onu geçersiz kılma arzusu yer almaktadır. Oysa bu antlaşma Türkiye'nin mevcut sınırlarını belirlemiştir ve geçersiz kılınması toprak genişlemesi anlamına gelmektedir; bu da günümüzde Ankara'nın Suriye, Irak, Kıbrıs, Ermenistan, Kafkaslar ve Doğu Akdeniz'de gerçekleştirdiği eylemlerle paralellik göstermektedir. Eğer Osmanlı padişahı II. Abdülhamid'in 1876'da Siyonistlerin Filistin'de toprak satın alma taleplerine karşı duruşunu günümüz Ankara hükümetinin İsrail için Suriye'de kaynakları yok etme ve toprak işgali sağlama çabalarıyla kıyaslarsak, AK Parti'nin bu rolü ve davranışı Osmanlı İmparatorluğu ile örtüşmemektedir. Bu açıdan bakıldığında Adalet ve Kalkınma Partisi liderleri ne Nizam-ı Cedid'in ilk lideri Necmeddin Erbakan'ın ideallerine ne de Osmanlı'nın Filistin konusundaki önceki yaklaşımlarına sadık kalmamışlardır.

3/ TRT Farsça'nın kuruluş hedefleri, Türkiye'nin bölgede üstlendiği üçlü rolün bir bileşeni olarak değerlendirilmelidir; ancak Ankara'daki devlet adamlarının hatası, "büyük bir kargaşa" içinde piyade olarak rol oynamalarıdır ki bu kargaşada Türkiye'nin parçalanması da planlanmaktadır. NATO'nun İngiltere ve Amerika merkezli tüm projelerinde, büyük Orta Doğu, yeni Orta Doğu ve Büyük İsrail gibi, Türkiye de bölünme planlarının merkezinde yer almaktadır. Amerika ve İngiltere'nin, Ankara'nın yalvarmalarına rağmen Kürt meselesinde Türkiye ile işbirliği yapmamalarının nedeni de budur. Bu nedenle, Ankara'daki devlet adamlarının zekâsını bir kenara bırakarak şunu söyleyebiliriz: "İngiltere ve NATO'nun Ankara'ya bakışı hâlâ 'Turkey' kelimesiyle ifade ediliyor, 'Türkiye' kelimesiyle değil." Suriye'deki karmaşık gelişmelerin geleceği bu konunun boyutlarını daha da açığa çıkaracaktır. Tarihsel olarak da Osmanlı döneminde İngiltere ve Avrupa, Osmanlı elçilerini "Türk" olarak adlandırarak onları küçümsemeye çalışmışlardır; çünkü İngiliz doğubilimci Bernard Lewis'in dediği gibi, Osmanlı bu terimi rahatsız edici bulmaktaydı.

4/ Adalet ve Kalkınma Partisi'nin (AK Parti) iktidara gelmesinden genel olarak ve özellikle 2016 darbesinden sonra, Türkiye uluslararası raporlara göre "medya hapishanesi" haline gelmiştir ve yüzlerce muhalif medya kuruluşu kapatılmış veya devlet lehine el konulmuştur. Böyle bir ortamda TRT Farsça'nın kurulumu, uluslararası medya faaliyetlerinin ilkeleri ve değerleri çerçevesinde bir tür şaka gibidir. Bazı belirtiler, TRT Farsça'nın hedeflerinden birinin Ankara ve Bakü'nün uzun süredir uyguladığı politikalar doğrultusunda İran'da etnik ve mezhepsel ayrışmalar yaratmak olduğunu göstermektedir. Azerbaycan'ın, Farsça yayın yapan bir ağ kurma konusunda iki acı yenilgi yaşadığı söylenmektedir; bu sefer finansal destekçi olarak TRT Farsça'nın arkasında durarak İran'daki etnik meseleleri alevlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu konuda iki önemli nokta vardır: 1. Türkiye, tarih boyunca azınlıklara karşı dört soykırım gerçekleştirmiş tek ülkedir: Ermenilere, Yunanlara, Kürtlere ve Alevilere karşı. Bu karanlık tarih ile Türkiye Anayasası'ndaki azınlık haklarının reddi, ülkeyi etnik gruplar ve azınlıklar konusunda diğer ülkelerden daha savunmasız hale getirmiştir. 2. Uzun tarihi geçmişi olmayan ülkelerin aksine, İran'daki etnik gruplar ve dinler binlerce yıl süren barışçıl bir birlikte yaşama geçmişi ile "tarihi ve tek millet" oluşturmuşlardır ki bu ayrılmaz bir bütünlük taşımaktadır. Bu nedenle İran'daki etnik gruplar ve dinler en krizli durumlarda bile her zaman İran'ın yükselişi için fırsat yaratmışlardır; tehdit olmamışlardır.

5/ Uluslararası medya kuruluşları ve sözde yurtdışı medya alanı, İran'ın otuzdan fazla dünya dilinde onlarca kanal ve radyo istasyonuna sahip olduğu bir alandır; burada öncüdür ve birçok deneyime sahiptir. Yaklaşık otuz yıl önce TRT daha çok Türkiye'de yerel bir medya olarak tanınırken, İran "Sima-i Türkî İstanbulî" adlı televizyon kanalını Sahrâ ağı (1997) çerçevesinde kurmuştur. Bu kanal etkili olduğu için hızla Ankara'da tepkilere yol açmıştır. Nihayetinde birkaç yıl süren Sima-i Türkî İstanbulî faaliyetinin ardından taraflar arasında mesaj alışverişleri gerçekleşmiş; o dönemdeki ulusal medya yetkilileri olumlu bir bakış açısıyla bu kanalı kapatmışlardır. Şimdi Ankara, TRT Farsça'yı kurarak o zamanki anlaşmaları ihlal etmiştir. Dolayısıyla eğer TRT Farsça bu ağda "Türkiye'nin renkli hayallerini" kontrol altına alamazsa, geçmiş deneyimlere dayalı olarak İran için İstanbul Türk televizyonunun kurulması oldukça muhtemel ve fırsat yaratıcı olacaktır.

DR.AHMET KAZİMİ'NİN YAZILARINDAN ALINTI